1958 yazı. Kaptan Kemal Aras ile Peter Throckmorton, Yassıada’dan çıkardıkları on beş amforayla Bodrum’a döndü. Şimdi bir soru vardı: Bu testiler kime teslim edilecekti? Kasabada herkes evinde suyu soğuk tutmak için bir iki amfora kullanırdı ama onca testiyi kim koruyacaktı? Peter’ın aklına kale geldi. “Bu kalenin sorumlusunun kim olduğunu öğrenelim” dedi.
Ertesi sabah kaleye gittiler. Kale o yıllarda harabeydi; kapısı yoktu, avlusunda koyunlar otlardı. Surların arasında Ahmet adında yaşlı bir bekçi dolaşıyordu. Kemal onu eskiden beri tanırdı. Ona bir selam verdi ve “Kalenin yetkilisi kim?” diye sordu. Ahmet Amca cevap verdi: “Maarif Müdürü Osman Bilgin.”
Bodrum zaten üç köşe dört düzlüktü. Çarşıyı biraz turlayıp Osman Bilgin’i yine eğitim verirken buldular. Bodrum’un eğitim müdürü onları olgunlukla karşıladı: “Siz testileri Kale Bekçisi Ahmet Amca’ya teslim edin.”
Kazım, Mandalinci’yi her zamanki yerine yanaştırmış bekliyordu. Testiler birer ikişer tekneden indirilip Ahmet Amca’ya emanet edildi. Kalede bir oda bulundu ama pencereleri hep yıkıktı. Kemal bir çırpıda nalburdan iki torba çimento aldı, Ahmet Amca bir kürek buldu. Kemal harcı karıp pencereleri taşlarla bir güzel ördü; oda tam bir hazine sandığı oldu. Sonra Ahmet Amca’ya biraz para verdi ve testileri iyi koruması için tembihledi: “Bunları iyi muhafaza et.” Ahmet Amca güvenle karşılık verdi: “O iş bende, sen gönlünü ferah tut aslanım.”
Kısa süre sonra kalenin onarımı için ödenek geldi ve Bodrum Kalesi koruma altında resmi bir arkeolojik alan oldu. Ahmet Amca bir gün yepyeni bir üniforma ve şapkasıyla göründü. Onarılan Şövalye Salonu’nun girişinde ıslak çimentoya “Ahmet 1959” yazdı. Bodrum’un artık bir müzesi vardı.
Kitapta adı yalnızca “kalenin 40 yıllık bekçisi Ahmet Amca” diye geçer. Soyadını bilen yoktu; uzun yıllar ondan sonra gelen bekçi Ahmet Kama ile karıştırıldı. Kitabın yazarı Kemal Kaşdaş izini sürdü. Önce Ahmet Amca’nın kızlarından birinin torununa ulaştı. O, Kemal’i Cevat Soysal’a yönlendirdi. Cevat Bey “Annemle görüşün” dedi. Annesi, Ahmet Amca’nın hayattaki tek kızı Naime Özesen’di.
Naime Hanım o gün sütlaç yapmıştı. Misafirine sütlaç ikram etti, hemen babasının fotoğraflarını çıkardı. Biri duvarda duruyordu. Çok güzel bir adamdı. Kalenin kırk yıllık bekçisinin adı o gün belli oldu: Ahmet Özesen.
Ahmet Özesen memurluğa Turgutreis İlkokulu’nda hademe olarak başladı. Müzeler o yıllarda Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlıydı, bir süre sonra kaleye bekçi atandı. Otuz yıllık görevinin yirmi yılından fazlasını kalede geçirdi ve Bodrum’un ilk memur emeklisi oldu. 1968’de vefat etti.
Naime Hanım, Haziran 2025’te kitabın Trafo’daki ilk tanıtımına da geldi. Hayatında ilk kez bir kameranın karşısına geçti ve babasını anlattı. Bugün 94 yaşında. Kitap için yazara o yıllardan güzel fotoğraflar verdi; bu kareler kitapta yer aldı, imza günü sergisinde de duvarlara asıldı. Sergi, Naime Hanım’ın mülkü olan Madam’ın Kahvesi’nde açıldı. Kalenin bekçisi yıllar sonra yeniden Bodrumlularla buluştu.
